Όλα απο τη ζωή είναι βγαλμένα.

Πράξη Β'

Κατά την είσοδο του στο υπερσύγχρονο κτίριο έπεσε πάνω στη Βέτα Μπετονιέρα, παλιά του γνώριμο.

-Μπάζο Λι!! Τι κάνεις παίδαρε; αναφώνησε η Βέτα Μπετονιέρα. ‘Γαμώτο μου! Πάνω μου θα χεστώ πάλι σήμερα’ συλλογίστηκε και της έκανε νόημα με τρόπο για να μην συνεχίσει και αποκαλύψει τίποτα άλλο .Έπρεπε να της εξηγήσει ότι είχε έρθει ινκόγκνιτο για λόγους ειδικούς, αλλά από την άλλη ήθελε να πάει και στη τουαλέτα. Αυτά είναι σοβαρά διλήμματα.

Η Βέτα Μπετονιέρα ήταν μια εξαιρετικά χοντρή γυναίκα απροσδιόριστης ηλικίας. Τα μάτια της ήταν σα κουμπότρυπες εξαιτίας αυτού του πάχους. Φορούσε κάτι γιγάντια πατομπούκαλα όχι γιατί είχε πρόβλημα όρασης αλλά γιατί έπρεπε να βρει έναν πρακτικό τρόπο να κρατάει τα μαγούλα της μακριά από το οπτικό της πεδίο για να μπορεί να βλέπει όπως όλος ο κόσμος. Για αδυνάτισμα, φυσικά ούτε λόγος. Άλλωστε όπως έλεγε η ίδια το πάχος της προερχόταν μονό από υγρά. Επιπροσθέτως είχε ένα μεγάλο φρύδι μόνο. Για να ακριβολογήσω δύο πρέπει να είχε, αλλά ήταν ενωμένα. Σε κάθε της κίνηση τα πακιά της ταλαντεύονταν επικίνδυνα μετατοπίζοντας συνεχώς το κέντρο βάρους της με κίνδυνο να σωριαστεί χάμω ανά πάσα στιγμή και ώρα. Πρόσεχε ιδιαίτερα να μη σβουριαστεί γιατί θα χρειαζόταν βίντσι για να σηκωθεί και ως γνωστόν η εταιρία δεν θέλει περιττά έξοδα.

Η Βέτα Μπετονιέρα άρπαξε τον Μπάζο Λι Γιαταούρα από το μπράτσο και τον οδήγησε στη reception όπου ήταν και η θέση της. Φτάνοντας του είπε συνωμοτικά:

-Πρέπει να σου μιλήσω. Τώρα. Πρέπει να μάθεις. Πριν είναι πολύ αργά... Εκείνος μη μπορώντας να την αποφύγει και ομολογουμένως περίεργος κάθισε δίπλα της.

-Τι βρωμάει καλέ έτσι; αναφώνησε η υπάλληλος ασφαλείας της Aphrodite Security Φρένια Αστροπελέκη.

-Δε πας να κάνεις κάνα τσιγάρο είπε με την σιγανή αλλά αυστηρή φωνή της η Βετα Μπατονιέρα γνωρίζοντας ότι αυτό που βρωμούσε ήταν ο Μπάζο Λι Γιαταούρα.

Η Φρένια Αστροπελέκη σηκώθηκε και έφυγε χωρίς δεύτερη κουβέντα.

-Τι βλήμα είναι αυτό; είπε ο Μπάζο Λι Γιαταούρα με τη διακριτικότητα που τον χαρακτηρίζει.

-Άσε Χάλια. Είναι πιο ηλίθιοι και από τους δικούς σου συναδέλφους στο εργοστάσιο. Με έχουν κουράσει πάρα πολύ. Μου θυμίζουν εκείνη τη κακάσχημη τη Μάιρα Βησσαρίωνος και τον χτικιάρη Γιάννη Μπούκλα. Στο άκουσμα των συναδέλφων του ο Μπάζο Λι Γιαταούρα διαολίστηκε.

-Χέστην αυτήν τη μαλάκο και το φλώρο. Εδώ πριν λίγο στην είσοδο είχε το θράσος να με σταματήσει ένα άλλο βλήμα με μουστάκι και όταν τον ρώτησα το όνομα του μου είπε ότι χύνει ο ανώμαλος, είπε φανερά συγχυσμένος.

-Χίνης, είναι το όνομα του. Αρης Χίνης του απάντησε η Βετα Μπατονιέρα. Ο Μπάζο Λι Γιαταούρα έκλασε ξανά γεγονός που του θύμισε ότι έπρεπε να βρει γρήγορα μια τουαλέτα και να τελειώνει με αυτή τη χοντρή.

-Άκου Βέτα προσεκτικά σε παρακαλώ. Πριν μου πεις εσύ πρέπει εγώ να σου πω κάτι σημαντικό. Δεν μπορώ να το κρατάω άλλο μέσα μου. Δεν αντέχω άλλο αυτό το φορτίο. Ελπίζω μόνο να δείξεις το ανάλογο ενδιαφέρον.

Η Βετα Μπατονιέρα συγκλονίστηκε. Τι σημαντικό ήθελε να της πει ο Μπάζο Λι Γιαταούρα. Μήπως είχε καταλάβει...Όχι δε γίνεται δεν είναι δυνατόν...Άρχισε να ιδρώνει. Το αγελαδίσιο βλέμμα της διασταυρώθηκε με το αλλήθωρο δικό του. Βασικά τον κοίταζε στο μέτωπο νομίζοντας ότι τον κοιτούσε κατάματα. Μουσική ακούγονταν μέσα στο μυαλό της. Τερλέγκας συγκεκριμένα. Αισθανόταν ανάλαφρη σαν ένα μικρό κολύμπρι έτοιμο να απλώσει τον ράμφος του πάνω σε έναν ολάνθιστο υάκινθο γεμάτο μέλι, προσέχοντας μη πληγώσει τα σέπαλα του. Είχε μπλαβιάσει απο την ένταση κιόλας.

‘Μα τι κοιτάει το ζώον στο μέτωπο μου τόση ώρα; Πάλι θα πέταξα κανένα σπυρί.’ συλλογίστηκε ο Μπάζο Λι Γιαταούρα Όλη της η ύπαρξη σε τούτη τη ζήση αυτή τη στιγμή ήταν στραμμένη στο λόγο του Μπάζο Λι Γιαταούρα όταν εκείνος έβηξε προσπαθώντας να καλύψει μία εκκωφαντική κλανιά. Όμως μάταια. Ήταν πολύ ποιο δυνατή από ότι περίμενε και ο ίδιος. Το μικρό κολύμπρι έπεσε χάμω ψόφιο.

-Αηδία έχεις καταντήσει χρυσέ μου είπε φανερά εκνευρισμένη η Βετα Μπατονιέρα και άπλωσε το χέρι της και έβγαλε από το συρτάρι της ένα σάντουιτς με διπλό αυγό και διπλό μπέικον-μπιφτέκι που είχε καβάντζα για δύσκολες στιγμές.

-Συγγνώμη απολογήθηκε. Δε ξέρω τι με έχει πιάσει σήμερα.

-Μην απολογείσαι , τον διέκοψε η Βετα Μπατονιέρα. Σε καταλαβαίνω απόλυτα. Προχτές έφαγα δύο κιλά ακτινίδια γιατί προσέχω τη διατροφή μου και είχα αέρια. Πήγα τουαλέτα και βούλωσαν. Τη Δευτέρα θα μπορέσουν να χρησιμοποιηθούν ξανά. Ο Τακάνο Τακακάμου τις σφράγισε ο ίδιος. Εγώ δε φταίω πάντως. Το τράβαγα το καζανάκι.

Ο Μπαζο Λι Γιαταούρα πάγωσε. Ήταν έτοιμος να βάλει τα κλάματα. Βρόντηξε κατακόκκινος από θυμό το χέρι του πάνω στο γραφείο ενεργοποιώντας εν αγνοία του το μικρόφωνο ανακοινώσεων. Έπιασε τη Βέτα Μπατονιέρα έξαλλος και την ταρακούνησε. Όσο μπορούσε φυσικά.

- Παλιοφάλαινα! Ποιος ξέρει τι είχες κατεβάσει στη καταβόθρα σου. Φίδια; Σύχρηστες άφησες και τις τουαλέτες στο εργοστάσιο. Που να σε πάρει ο διάολος, παχύδερμο.

- Άντε να χαθείς ρε μπάμια, που θα μου τι πεις κιόλας. Εδώ δεν μπορείς να καταφέρεις τη Τζένη Πίππα που την έχουν πάρει και αδελφές εμένα θα κουλαντρίσεις, Άχρηστε! Όλη εταιρία έχει μάθει τι μπάμιας είσαι. Ας είναι καλά το Τζενάκι που μας άνοιξε τα μάτια.

-Θα τη σκίσω τη ψεύτρα πρόλαβε να πει ο Μπάζο Λι Γιαταούρα μέσα από τα σφιγμένα δόντια του.

-Ναι ρε! Με τι; Ήταν η απάντηση.

Ακόμα και ο Μπάζο Λι Γιαταούρα δεν μπορούσε να αντέξει τόσο δηλητήριο. Άρπαξε το σάντουιτς από τα χέρια της Βέτας Μπατονιέρας βούτηξε τα κλειδιά της τουαλέτας και εξαφανίστηκε αφήνοντας πίσω του μια χοντρή γυναίκα να κλαίει απαρηγόρητη που τις κλέψανε το δεκατιανό. Ξαφνικά σταμάτησε το κλάμα. Κάτι περίεργο συνέβαινε στην τεράστια αίθουσα της εισόδου. Απόλυτη σιωπή. Δεν είναι φυσιολογικό αυτό. ‘Δεν είμαι μόνη’ συλλογίστηκε.
Σήκωσε το κεφάλι και πάγωσαν τα δάκρυα της με αυτό που αντίκρισε Δεκάδες μάτια ήταν καρφωμένα πάνω της. Βλέμματα αποδοκιμασίας και αηδίας. Πουθενά κατανόησης. Συνάδελφοι και καλεσμένοι. Μέχρι και ένα γκριφόν σκυλάκι μιας κυρίας τη κοίταζε. Γιατί άραγε; Κοίταξε στη μικροφωνική εγκατάσταση και είδε το λαμπάκι λειτουργίας στο κόκκινο. Κοκκίνισε και η ίδια. Τότε ήταν που μία σπαραχτική κραυγή ξεπήδησε μέσα από τα στήθια της που τους σπασοχόλιασε όλους. Πρόλαβε να τους πει πλαντάζοντας στο κλάμα:

-Εγώ το τράβαγα το καζανάκι....! πριν σωριαστεί στο πάτωμα, απελπισμένη.

Πολλοί παραπάτησαν.

Το πάτωμα άρχισε να σείεται. Ένας περίεργος βόμβος ακούστηκε από ψηλά. Σαν να γουργούριζε το ταβάνι πάνω από το κεφάλι τους.

-Χριστέ μου πόσο ζυγίζει άραγε η receptionist,είπε ένας ευτραφής κύριος προσπαθώντας να σηκωθεί από το πάτωμα.

-Δε νομίζω ότι φταίει μόνο η χοντρή για αυτό, είπε ένας νεαρός βοηθώντας τον να σηκωθεί.

-Κάτι άλλο συμβαίνει, φώναξε η κυρία με το γκριφόν το οποίο το έσκασε από την αγκαλιά της και κατευθύνθηκε προς την έξοδο.

-Μπούμπη! Μπούμπη είπα! στρίγγλισε (σ.τ.σ. ναι, υπάρχουν γυναίκες που ακόμα στριγγλίζουν) αλλά μάταια. Φυσικά την είχε χεσμένη το ζωντανό και εξαφανίστηκε στο κήπο. Το ίδιο θα έπρεπε να κάνουν και οι υπόλοιποι, αλλά δεν έχουν όλα τα ζώα το ίδιο επίπεδο ενστίκτου.
Ο Μπούμπης το απέδειξε αυτό τραγικά.

Κανείς δε πρόλαβε να αντιδράσει. Στην αρχή σκίστηκε η ψευδοροφή στα δυο και από μέσα αντί να βγουν καλώδια βγήκαν σκατά. Σε όλα τα μεγέθη και σχέδια. Στη συνέχεια μία καφέ βροχή άρχισε να ραντίζει τους καλεσμένους και τους υπαλλήλους από το σύστημα πυρόσβεσης. Αρχικά ήταν ποτιστική. Μετά δυνάμωσε.

-Κύριε των Δυνάμεων! Το Chanel μου! Σπάραξε μια σιτεμένη κυρία.

-Ποιο Chanel μαντάμ! Εδώ πνιγόμαστε στο σκατό. Κάνε πιο κει, φράζεις και την έξοδο χριστιανή μου, είπε ένας κύριος προσπαθώντας να ανοίξει τη πόρτα. Αλλά το φωτοκύτταρο είχε μπλοκάρει. Πανικός επικρατούσε παντού όταν:

-Ευχαριστώ το σκηνοθέτη μου που πίστεψε σε μένα. Την οικογένεια μου που χωρίς αυτούς δεν θα είχα φτάσει ως εδώ...ούπσσσς ! ακούστηκε η φωνή της Φρένιας Αστροπελέκη από τα μεγάφωνα ανακοινώσεων.

Οι πανικόβλητοι άνθρωποι σταυροκοπήθηκαν.

Και συνέχισε:

-Συγγνώμη λάθος. Παρακαλείσθε όπως μεταβείτε προς τις εξόδους κινδύνου. Μην πανικοβάλλεστε καλέ. Λίγο νεράκι είναι. Να δροσιστούμε κιόλας. Τα σωσίβια σας θα τα βρείτε κάτω από τα καθίσματα σας. Ευχαριστούμε που επιλέξατε την Hellenic Seaways για το ταξίδι σας!

Οι πανικόβλητοι άνθρωποι δε σταμάτησαν να σταυροκοπιούνται.

-Τά΄πα καλά; ρώτησε χαμογελώντας η Φρένια Αστροπελέκη, μάλλον τον εαυτό της γιατί κανείς δεν της έδωσε σημασία εκτός από μερικούς που τη μούντζωσαν.

-Σκάσε ζώον και βοηθάμε να σηκωθώ! είπε η Βέτα Μπετονιέρα η οποία έχοντας συνέλθει από τη λιποθυμιά έκανε απέλπιδες προσπάθειες να σηκωθεί στα πόδια της. Δυο-τρεις νταβραντισμένοι νεαροί πήγανε να την βοηθήσουν αλλά μάταια. Γλιστράγανε και στα σκατά οι άνθρωποι. Αφού είδαν και αποείδαν την παρατήσανε χάμω και πήγαν και αυτοί προς την έξοδο κινδύνου. Η Φρένια Αστροπελέκη ούτε που γύρισε να τη κοιτάξει.

Στο μεταξύ η μπόχα ήταν τέτοια που ο κόσμος είχε αρχίσει να δακρύζει, όταν ξαφνικά άνοιξε η έξοδος κινδύνου. Ο Μπάζο Λι Γιαταούρα κρατώντας τα παντελόνια του πετάχτηκε από μέσα τρέχοντας σε κατάσταση σοκ. Τον ακολουθούσε ένας χείμαρρος από βοθρόνερα, σκατά και ότι άλλο μπορεί να ξεράσει μία ταλαιπωρημένη αποχέτευση. Το ρέμα, γιατί ρέμα έγινε πλέον, παρέσυρε όσους έβρισκε στο διάβα του. Μοναδικό ανάχωμα η Βέτα Μπετονιέρα η οποία τώρα κατάφερε να καθίσει οκλαδόν. Παρατηρώντας τον Μπάζο Λι Γιαταούρα να τρέχει συνειδητοποίησε ποιος ευθύνεται για όλο αυτό το χάος. Ο Μπάζο Λι Γιαταούρα δεν κρατήθηκε τελικά και χρησιμοποίησε τις τουαλέτες. Το φωτοκύτταρο τις εισόδου λειτούργησε επιτέλους. Το βρομερό τσουνάμι ξέβρασε προς τον κήπο τους πάντες, κυριολεκτικά και μεταφορικά χεσμένους. Υπάλληλοι και καλεσμένοι όλοι σύσκατοι. Κάποιοι σταυροκοπιούνταν ακόμη.

Τποτα άλλο δεν μπορούσε να περιγράψει την κατάσταση που επικρατούσε στο κήπο εξόν από τη φράση: «Αφεντικά και δούλοι σκατά γινήκαμε ούλοι»

Το μικρό γκριφόν αραχτό και ήρεμο, σχεδόν χαρούμενο, από ένα κλαδί της χαρουπιάς όπου βρισκόταν παρατηρούσε τη περίεργη και βρομερή σούπα που άρχισε να διαλύεται μπροστά του.

(συνεχίζεται)