Για την Αμαλία

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»
(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»
(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)



Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες ινοσάρκωμα.Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο.


Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com/, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας»Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα.


Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:


* ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ


* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ


* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ


* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.


* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.


* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ


* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ


* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.


Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά.


Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org,

λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36

λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515)


Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία"




ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Η ηλιθιότητα είναι αήττητη

Παράδειγμα #001

Δύο Έλληνες κάθονται σ’ ένα γραφείο. Ο ένας σε αυτό εργάζεται σαν απλός υπάλληλος ο άλλος απρόσκλητος επισκέπτης, μεγαλοεργολάβος στο επάγγελμα. Ουδεμία σχέση έχουν μεταξύ τους. Για ευκολία τον υπάλληλο θα τον ονομάσω Βρασίδα και τον απρόσκλητο μεγαλοεργολάβο Ανανία. Ο Βρασίδας εργαζόταν στο pc του και δεν έδινε σημασία στον Ανανία που κοιτούσε έξω από τη τζαμαρία.

Ανανίας : Κοίτα κοίτα. Παντού χώνει τη μούρη του!
Βρασίδας : ...
Α: Κοίτα κοίτα. Παντού χώνει τη μούρη του!
Β : ...
Α : Κοίτα κοίτα. Παντού χώνει τη μούρη του! Όπου και να τον πιάσεις λερώνεσαι! Ε;
Β : ...
Α : Όπου και να τον πιάσεις λερώνεσαι! Αυτοί κρατάνε την οικονομία της χώρας και όποιος λέει το αντίθετο είναι μαλάκας.

Ο Βρασίδας γύρισε και τον κοίταξε προσπαθώντας να καταλάβει για ποιο πράγμα μιλούσε. Ο Ανανίας είχε καρφώσει το βλέμμα του σε έναν αλλοδαπό συνάδελφο του Βρασίδα που συνομιλούσε χαμογελώντας με κάτι συμπατριώτες του. Και το συνέχισε στο ίδιο μοτίβο:

Α : Κοίτα κοίτα. Παντού χώνει τη μούρη του! Πφφφφφφ!

Ο Βρασίδας σκεφτόταν πώς ο Ανανίας πληρώνεται αδρά για να πληρώνει με πενταροδεκάρες -μπορεί και κάλπικες- αλλοδαπούς εργάτες για τις πολλές εργολαβίες του. Δεν υπάρχει ούτε ένας έλληνας στην εταιρεία του εκτός από τον ίδιο και τη λογίστρια του. Η κόρη του είναι φοιτήτρια σε αλλοδαπό πανεπιστήμιο και συγκατοικεί με αλλοδαπές συμφοιτήτριες. Ο Βρασίδας σκεφτόταν πώς δεν υπάρχει θεός τελικά.

Ο Α σηκώθηκε να φύγει. Καθώς βγήκε από το γραφείο έπεσε πάνω στον αλλοδαπό που χαμογελούσε νωρίτερα με κάτι συμπατριώτες του, ο οποίος και τον χαιρέτησε πάντα χαμογελώντας.

-Καλημέρα κύριε Ανανία.

Α: Καλημέρα, καλημέρα. Παντού χώνεις τη μούρη σου εσύ ε; Ήταν η απάντηση, χαμογελώντας φυσικά, δείχνοντας μία σειρά από τα αστραφτερά δόντια του. Ο αλλοδαπός άντρας τα έχασε. Το δικό του χαμόγελο του χάθηκε.

Πάνω από τον Ανανία εκείνη την ώρα πετούσαν ένας γλάρος και ένα περιστέρι. Ο γλάρος τον προσπέρασε αλλά το περιστέρι τον κουτσούλισε στον ώμο. Ο Ανανίας άρχισε να βρίζει χριστιανούς αγίους και τους προϊσταμένους τους. Ο Βρασίδας που κοιτούσε την σκηνή παγίωσε την άποψή του ότι όντως δεν υπήρχε θεός. Αν υπήρχε τον Ανανία αντί για περιστέρι θα έπρεπε να τον έχεζε στα μούτρα ιπτάμενος ελέφαντας με εντερικά προβλήματα.

Ο Βρασίδας εκείνη τη στιγμή σκέφτηκε ότι η ηλιθιότητα είναι αήττητη.

ΣτΣ: Κάθε ομοιότητα προσώπων καταστάσεων ή γεγονότων με την ελληνική πραγματικότητα δεν είναι καθόλου συμπτωματική. Η ιστορία δυστυχώς είναι εμπνευσμένη από γεγονότα που συνέβηκαν σήμερα το πρωί κάπου στην Αθήνα

Φύκια για μεταξωτές κορδέλες.

Μια φορά και έναν καιρό σε μία μακρινή χώρα ζούσε ένας έμπορας. Ο έμπορας αυτός ήταν μεγάλος και τρανός και είχε πολλούς ανθρώπους στη δούλεψή του. Οι οποίοι έφτιαχναν κάτι υπέροχες μεταξωτές κορδέλες που πουλούσαν με ιδιαίτερη επιτυχία σε όλες τις κυρίες – νέες και γριές- της μακρινής χώρας.Ο έμπορας αυτός ήταν και πολύ καλοπερασάκιας μεταξύ άλλων. Πήρε κοντά του πέντε-έξι γραμματικούς έξυπνους και πονηρούς γαι να ελέγχουν τούς εργάτες του και να μήν χρειάζεται εκείνος να ασχολείται συνεχώς με τα προβλήματά τους.Οι εργάτες απο τη μεριά τους διαλέξανε δυο-τρεις εργατοπατέρες που ήτανε καλοί στη πάρλα για να τους εκπροσωπούν στους γραμματικούς και τον έμπορα.

Τα χρόνια περνούσαν και οι δουλειές με τις μεταξωτές κορδέλες πήγαιναν απο το καλο στο καλύτερο.Ο έμπορας πωλούσε περισσότερες κορδέλες απο τους αναταγωνιστές του και γινόταν ακόμα πλουσιότερος. Βέβαια φρόντιζε να πληρώνει ανάλογα και τους γραμματικούς του αλλά όχι τους εργάτες του.Αυτο ήταν και το πρώτο του λάθος.Οι εργάτες που είχανε γινεί πολλοί αφου οι δουλειές πήγαιναν πολύ καλα άρχισαν να έχουν παράπονα.Οι εργατοπατέρες που πήρανε πρέφα την έντονη δυσαρέσκεια μιλήσανε στους γαραμματικούς και τους είπαν ότι τα πράγματα ήταν σοβαρά και κινδύνευε η παραγωγή της μεταξωτής κορδέλας Μόνο ένας γραμματικός κατάλαβε τη σοβαρότητα της κατάστασης και κατάλαβε επίσης ότι απο αυτή την ιστορια θα μπορούσε να κερδίσει πολλά.Έκανε ένα μυστικό συμβούλιο με τους εργατοπατέρες ένα βραδυ στο κοντινό δάσος της μακρινής χώρας και βρήκαν μία χρυσή λύση.Ο γραμματικός τους παραχώρησε το δικαίωμα να απολύουν ή να εκβιάζουν με απόλυση όσους εργάτες ήταν ταραξίες ή είχαν πολλά χρόνια εργασίας.Με αυτόν τον τρόπο πετύχαινε δύο ουσιαστικά πράγματα (α) έσπερνε το φόβο της ανεργίας στους εργάτες και (β) μείωνε το κόστος παραγωγής της μεταξωτής κορδέλας αφου απέλυε παλιούς εργάτες που έπαιρναν πιο πολλά λεφτά.

Οι εργατοπατέρες απέκτησαν ξαφνικά δύναμη μεταξύ των εργατών.Ούτε που πήγαιναν πια για δουλεία στις μεταξωτες κορδέλες με το πρόσχημα οτι είχαν πολλα συνέδρεια,σεμινάρια και αλλα τέτοια να παρακολουθήσουν. Άρχισαν να βολεύουν φίλους και συγγενείς.Ακόμα και γκόμενες έβγαζαν τάζοντάς τους δουλειά καλοπληρωμένη γιατί με άλλο τρόπο δεν μπορούσαν να καταφέρουν γκόμενα να τους κάτσει.Ο έμπορας πάλι δεν είχε πάρει πρέφα τίποτα.Έκανε ταξίδια σε άλλες χώρες και περνούσε όμορφα απολαμβάνοντας τον πλούτο του.Αυτό ήταν και το δεύτερο λάθος του.

Στο μεταξύ οι αλλοι έμπορες μεταξωτών κορδέλων άρχισαν να πουλάνε φθηνότερα τα εμπορεύματά τους και πολλοι πελάτες του δικού μας έμπορα πήγανε σε αυτούς που ήταν πιο συμφέρον.Έτσι με το καιρό άρχισαν να πέφτουν οι δουλείες και να μπαίνουν πιο λίγα λεφτα στα ταμεία του έμπορα.Όμως σε απόλυτη αναντιστοιχία αυξήθηκαν οι απαιτήσεις των εργατοπατέρων προς τον γραμματικό που πλέον δεν μπορούσε να τους ελέγξει γιατί είχαν γίνει πανίσχυροι, και ούτε λίγο ούτε πολύ άρχισαν να απαιτούν συνδιοίκηση της φάμπρικας.Νόμιζαν ότι ήταν τόσο δυνατοί που θα τους την προσέφεραν. Κάποιο πουλάκι όμως πήγε και είπε στον έμπορα τί ακριβώς συνέβαινε.Η αλήθεια είναι ότι ο έμπορας μας ταράχτηκε.Αφεντικό ήταν στη τελική δεν θα άφηνε δα έναν γραμματικό και δυο-τρεις χαραμοφάηδες με τους παρατρεχάμενούς τους να του χαλάσουν τη μπίζνα.

Πήγε ένα βροχερό πρωινό στη φάμπρικα βρήκε τον γραμματικό και τον επήρε ο διάολος και τον εσήκωσε.Τον πέταξε έξω με τις κλωτσιές και απο τότε δεν τον ξαναείδε κανείς. Σειρά είχαν οι εργατοπατέρες.Με αυτούς έπρεπε να ήταν πιο προσεκτικός γιατί ανήκαν στους εργάτες και ο νόμος τους ευνοούσε.Οι εργατοπατέρες, τους εργάτες τους είχαν χεσμένους αλλα εκμεταλευόντουσαν την εργατική τους ταυτότητα κατα βούληση. Επίσης είχαν τρομοκρατηθεί με αυτό που συνέβη στον γραμματικό και ξέρανε ότι θα έχουν την ίδια τύχη. Ο έμπορας τους κάλεσε στη φάμπρικα και τους απείλησε με προσφυγή στη δικαιοσύνη αν δεν τηρήσουν τα συμφωνημένα σαν εργάτες.Εκείνοι με τη σειρα τους του είπαν ότι θα πάνε για δουλειά αλλα αν πάει αυτός στη δικαιοσύνη θα πάνε και αυτοί και θα πούνε ότι για ολα φταίει ο κακός γραμματικός που ακολουθούσε εντολές του έμπορα και θα αναφέρουν τις εκβιαστικές παραιτήσεις και τις ρουφιανιές του για να μειώσει το κόστος παραγωγής. Ό εμπορας τους πέταξε κλωτσηδών απο το γραφείο του και καταράστηκε τη τύχη του τη ξελογιάστρα που τοσο καιρό έκανε ταξίδια εις τας εξοχάς και άλλοι του ξεκοκάλιζαν τη περιουσία.Έστειλε τους εργατοπατέρες να δουλέψουν στα πιο δύσκολα πόστα της φάμπρικας γαι εκδίκηση.Εκείνοι αντέδρασαν γιατί είχαν συνηθίσει αλλιως τα πράγματα
και η δουλειά τους κούραζε πολύ.Πήγαν στη δικαιοσύνη να βρουν το δίκιο τους αλλα εκεί τους περίμενε ο έμπορας γαι να βρει και εκείνος το δικό του.

Ο καιρός περνούσε και δεν έβγαζαν άκρη.Οι δουλειές πήγαιναν απο το κακό στο χειρότερο και κινδύνευε να κλείσει η φάμπρικα.Ο πονηρος έμπορας τότε σκέφτηκε μία εύκολη λύση να βγεί απο το αδιέξοδο.Και τη λύση αυτή θα του την έδιναν θέλοντας ή μη τα μόνα θύματα αυτής της ιστορίας: οι εργάτες του - που τους είχε χεσμένους και αυτός. Καταρχήν διόρισε εργατοπατέρες που ήταν ευνουχισμένοι και κατα συνέπεια ήταν πιο κάλμα τα νεύρα τους. Στη συνέχεια έβαλε ένα γραμματικό,της εμπιστοσύνης του αυτή τη φορά,και φώναζε έναν έναν τους εργάτες στο γραφείο του και τους απέλυε φροντίζοντας να τους επαναπροσλάβει με λιγότερα λεφτα και χωρίς τα κεκτημένα δικαιώματά τους.Όσοι δεν συμφωνούσαν τους έστελνε στο διάολο αδιαφορόντας αν είχαν οικογένεια ή ήταν καλοί εργάτες.

Έτσι άρχισε να μπαίνει σε μία σειρά η φάμπρικα που έφτιαχνε μεταξωτές κορδέλες με ιδιαίτερη επιτυχία και ξανά πολλά κέρδη.Οι εργατοπατέρες οι παλιοί ,της ιστορίας μας, ακόμα παλεύουν με τη δικαιοσύνη και ο έμπορας βγάζει αρκετά λεφτα που μπορεί άνετα να τα δείνει σε δικηγόρους για να τους κάνουν δύσκολη τη ζωή. Μάλιστα οι δουλειές πήγαιναν τόσο καλά που ο δαιμόνιος έμπορας σκεφτότανε να αρχίσει να εμπορεύεται φύκια για μεταξωτές κορδέλες όπου το κόστος παραγωγής είναι ακόμα μικρότερο.Και εζησε αυτός καλά και οι εργάτες του χειρότερα, άδικα, και κυρίως χωρίς να το αξίζουν...

ΣτΣ: Κάθε ομοιότητα προσώπων καταστάσεων ή γεγονότων με την ελληνική πραγματικότητα δέν είναι καθόλου συμπτωματική.Η ιστορία δυστυχώς είναι εμπνευσμένη απο γεγονότα που συμβαίνουν αυτές τις μέρες κάπου στην Αθήνα.

Καλημέρα λέμε...

Σήμερα ξεκινάει.Τώρα τί θα βγει... θα δείξει.
Έχεις στο μυαλό σου ενα κάρο σκέψεις.Κάποιες απο αυτές θέλεις να τις μοιραστείς. Εκτός απο τους φίλους σου που σε ξέρουν και τίς τρώνε στη μάπα, ένα blog είναι ένας διαφορετικός τρόπος επικοινωνίας για εκείνους που δεν σε ξέρουν και θες να τίς φάνε στη μάπα. Τίς σκέψεις σου... έτσι!
Είπα λοιπόν να φτιάξω ένα blog. Εύκολο,θα μου πείς. Άντε να βρείς όνομα για το blog σου θα σου πώ. Δέν υπάρχει πιό δύσκολο πράμα... Αφού δοκίμασα ένα σωρό βλακείες-οι περισσότερες εκ'των οποίων ήταν ήδη καταχωρημένες-μου΄ρθε στο μυαλό το mementum vivere (που δεν ξέρω αν το ΄χω γράψει και σωστά). Σημαίνει : να θυμάσαι να ζείς -νομίζω ή κάτι τέτοιο -και μου άρεσε ιδιαίτερα αυτό. Κάτι σαν ευχή να πούμε για μένα,για σένα που κάνεις το κόπο και με διαβάζεις, για όλους τέλος πάντων. Ένας τύπος το΄χε κάνει τατουάζ στο χέρι του αυτό για να του θυμίζει πραγματικά τί ξεχνάει να κάνει στη ζωή του. Κοίτα να δείς και γώ αυτό ξεχνάω να κάνω στη ζωή μου...Ξεχνάω να ζώ... Και βλέπω επίσης γύρω μου ότι πολύ απο εμάς ξεχνάμε να ζούμε. Αντί για ταταουάζ λοιπόν το έκανα blog για να θυμάμαι...και να θυμάσαι και σύ.